
Chissà quanta gente, a l’è passò, in te stu ciappin.
E a se saià assetò, suvia sta pria.
Pe posà e osse e pigiò un po’ de respiu.
Cumme ho fetu mi, che go a pansa e sciusciu sempre in salita.
Me case na gussa de siu e veddu stu cutellin, sutta sta pria.
Marsu de ruse e pin de pota
Na otta u l’ea un bellu cuttelin!
Ma chi l’avia’ persu, foscia un figgiò cumme mi?
Pelle secca, brusciò dau su, magru da vedde e osse, sempre de cursa a fo vegni notte.
In te un bosco o in tu rian.
A fo vegni notte, a sercò un cuttellin.
Che aveivu persu zugandu au ballun.
Foscia un garbu in te na stacca.
Tou lì!
Quellu bellu cuttellin, chissà duvve u l’è anetu
U cianseiva, cumme ho cientu mi, quellu poviu figgiò?
Che cumme mi u l’ha persu stu cuttelin?
E chissa se cumme mi, anche quellu figgiò u l’eiva persu na cosa ciù grande.
U regallu, de un papà che nu g’ho ciu.
Tante atre otte, cumme mi, u saià riturnò quellu figgiò in te stu ciappin.
A serco’ u so cuttelin.
Mi nu so, de chi u l’ea, stu cutellin.
Ma l’ho piggiò e l’ho missu in ta na stacca.
Ho truvou u me bellu cuttellin!
